آدرس جدید!

http://saye-roshan2.blogfa.com

.

این مطلب را تازگیها توی دفتر یادداشتم پیدا کردم. درست پاییز هشتادو شش دقیقا همان زمانی که از تمام زندگی ام بیزار و ناامید بودم. اما حالا یک خورده دلم روشن است. توی این دو سال که گذشت، شاید خیلی خوب نبود اما تجربه هایی را تکرار کردم که باورش هم برایم سخت بود. تقریبا از بهار سال هشتاد و پنج دچار یکجور یـأس بی پایان بودم. چنگ انداختم به زندگی، با دلخوشی های کوچک شروع کردم تا خرده های شکسته ام را جمع کنم. کم کم اما توانستم خودم شوم. حالا که به گذشته نگاه میکنم میبینم خداوند چقدر مهربان است. با تمام وجود او را شکر میگویم. حالا میبینم چه چیزهایی را از دست داده ام به خاطر یک تمنای بی حاصل! اما هنوز زندگی لبخند میزند و من دلم به خنده ی همه ی بچه هایی که دلشان خوش میشود به یکدانه بستنی مگنوم، خوش است.این روزها در آستانه ی یک تغییر بزرگم. یک تغییر باور نکردنی! و معجزه..گاهی چقدر بی سر و صدا وارد زندگی آدم میشود.

به نام خدای همیشه مهربان

دلم  یک شهر پاییز میخواهد چیزی شبیه برگ ریزان همیشگی شبیه رنگارنگی فصلی که همین الان دارد میاید . این روزها خیلی میشود که به گذشته ام فکر میکنم.  میدانی؟ خیلی رفتنها شبیه مرگند، و خیلی ها شبیه سرطان و بعضیها هم شبیه پاییز میشوند. میگویم خیلی رفتنها شبیه مرگند، دو روز اول که شیون میکنی، دو روز دوم هم که پر از بوی گلاب و خیسی خاک آب خورده میشوی، و دو روز آ[ر هم طعم شیرین خرما و حلواست که لای دندانهایت را میگیرد.

بعضی رفتنها هم شبیه سرطان میمانند، اولش انگار نه انگار که خبری شده است، که خرد شده ای یا شکسته ای اما کم کم توی تمام سلولهای بدنت یک داغ مینشیند، جا خوش میکند، ریشه میدواند و تو آرام آرام خشک میشوی،میپوسی و زنده زنده میمیری! خیلی زودتر از آنچه فکر میکنی قالب تهی میکنی به همین سادگی یک روز میبینی که هیچی از تو نمانده است. همه اش را جویده اند همان موشهای سرطانی تمام وجودت را جویده اند.

 بعضی از رفتنها هم شبیه همین پاییز میمانند. می فهمی که چه میگویم. میدانم که میفهمی. خیلی از رفتنها توی رنگارنگی لذت همان دلگرفتگی همیشگی و دوست داشتنی میمانند. آنقدر که دلت پر از حسرت برگ ریزان میشود و تنت همچنان که زیر سوز پاییزی میلرزد، باز هم داغ داغ است.

 این روزها بدجوری دلگرفته ی پاییزی ام، امروز همین اول صبح که بیدار شدم سرم درد میکرد. دست بردم یک قرص نیمه بردارم. دیدم همه ی قرصها را همان دیشب جویده ام.

گاهی اوقات توی چشمهای زمین، خواهش یک دل سیر خزان را میبینم. شبیه چشمهای خودم که توی آینه، پاییز را باور میکنند. باران! این عروس شعرهای ایرانی، بدجوری آرام است. آنقدر که حتی صدای ریز قدمهایش را روی شیشه نمیشنوم. دلم هوای هیاهوی باران کرده! چه خیالی دارم من و چه دل خوشی که باران را صد ا میزنم. دل آدم چه چیزهای کوچک و دست نیافتنی یی را میطلبد! باران است! باز باران! دلم هوای شهری از پاییز کرده و خیال یک وجب خاک پاییزی! فقط همین!

به کسی یا چیزی نمی اندیشی، درب آرام آرام باز میشود چشمهایت میسوزد .

به اینجا که میرسی می ایستی. قدم از قدم برنمیداری.

نمیتوانی. میلرزی.

پوستت میلرزد.

این را خودت هم میبینی.

لحظه ی رهایی باید لحظه ی زیبایی باشد اما چرا میلرزی؟

حالا که از زندان چندین ساله بیرون آمده ای باید خوشحال باشی اما چرا میلرزی؟

من این لرزش را روی پوستت میبینم. دستان من هم میلرزد.

انگار تمام تن من هم میلرزد.

خیلی وقت میشود توی این زندان مانده بودی آنقدر که تنها تبدیل به تصویری متحرک شده بودی.

این را میدانم.

آنقدر توی این زندان مانده بودی که همه خیال میکردند تو حقیقت تمام تصاویری، شاید هم فکر نمیکردند که تو حقیقت باشی،

همه اش تصویر شده بودی نه حقیقت.

پشت این دیوار حبس، پشت این دیوار شیشه ای مانده بودی، ،باور کن سخت است میدانم.

اما حالا همه چیز تمام شده است.

باور کن تمام شده است، تو رها شده ای باور کن.

تنت میلرزد و این لرزش روی تمام پوستت میلغزد.

این را میبینم. از رها شدن می هراسیدی یا به حبس زنده بودی؟

در حبس نفس کشیدن راحت تر است؟

چرا نفست بند آمده و میلرزی؟

باور کن تو دیگر مجبور نیستی تصویر باشی، تو میتوانی حضورت را فریاد بزنی، تا همه باور کنند تو پشت این دیوار محبوسی بودی که به حبس نفس میکشیدی.

باور کن تو میتوانی حالا حضورت را فریاد شوی....

اما نفست بند آمده، میلرزی و به زندان شکسته ات مینگری.

زندانی که سالها تو را دروغ میخواند و تو را ایمان حضورت را از همه کس میگرفت.

اما تو هستی، تو بودی حتی آن زمان که پشت زندانی از شیشه های صیقلی به آهن، محبوس تصویرِ بودنت شده بودی.

حالا آینه شکسته، تو از آینه بیرون جستی، از زندان همیشگی ات، حالا تصویر نیستی، حقیقتی، این سمت تمام آینه ها رسیده ای، باور کن رها شده ای.

نترس، شک نکن.

آمده ای تا ایمان به بند همیشگی ات را مانند همین آینه بشکنی.

تو حالا اسیر هیچ آینه ای هیچ زندانی و حتی هیچ انعکاسی نیستی.

میلرزی.

آینه شکسته و تو از آینه بیرون جستی.

ایستاده ای و پوستت میلرزد.

من این را به وضوح میبینم. آینه شکسته و تو آرام آرام محو میشوی.

مانند همان آینه ی شکسته که زندانت بود محو میشوی کوچک و کوچک و کوچکتر، محو میشوی بهمین سادگی، تمام میشوی!

فقط همین!

ساحــــــــــــــل

آفتاب وسط آسمان است و همه ی زمین و آسمان آبیست. آبی. آفتاب پوستم را میسوزاند.

موجها می آیند و می روند. گاهی آنقدر نزدیک میشوند که از میان انگشتان پاهایم عبور میکنند. و باز میگردند.

و توی این عبور شن ریزه ها لا به لای انگشتان پاهایم جا می مانند.

به سمت آبی ِ نزدیک به زمین میروم. کم کم موجها به زانوهایم میرسند.

دریا خنک نیست اما گرمای مطبوعی دارد. آب شور ماسه دار با گرمای مطبوعش از میان پاهایم عبور میکند،میرود و باز میگردد.

باد میوزد، پاهای خیسم خنک میشود از عبور نسیم دریایی. می نشینم. تنم خیس میشود. لرزش عمیقی از تمام تنم میگذرد.

نمیخواهم بمانم. باید بروم. همیشه اینطور باور میکردم که باید رفت. اما کجا؟ میان این انتهای ناپیمودنی کجا میتوان رفت که جایی باشد برای رفتن.

وقتی نه قایقی داری و نه راهی برای رفتن.

باور دارم که باید رفت اما بی قایق؟ تن به تن خیس دریا بدهی و بروی؟ شاید باید ماهی شوی و شنا کنی تا آن طرف دریاها شاید هم نمیدانم شاید هم باید پرنده شوی پرواز کنی تا آن طرف تمام آبی های بی انتها؟

چطور میتوان رفت؟

موجها می آیند موجها میروند به همان سرعتی که آمده بودند و نه با همان شدتی که می آمدند.

آرام تر. حالا موجها با شدتی هیجان زده میشوند و به سمت ساحل هجوم می آورند که گویی این سمت ساحل جایی برای زندگی است اما با همان شدت بر خاکِ پر از ماسه میخورند و می شکنند.

باز میگردند،

اما نه دیگر با شدتِ پیش، آرام و آهسته پا پس میکشند از این ساحل ماسه ای. ماسه های نرم. ریز.

شاید اگر ین ساحل سنگی میبود  موجها بیشتر میشکستند. بیشتر و این شکست به این پاپس کشیدن ِ آرام نمی انجامید.

موجها گاهی میتوانند. میتوانند سنگها را حتی توی دل سنگها را خالی کنند اما اگر سنگی باشد برای خالی کردن. حالا موجها با شدتی باور نکردنی روی هم سوار میشوند روی هم میلغزند از هم پیشی میگیرند تا با همان سرعت و دستپاچگی که می آیند خود را بر زمین ماسه ای بکوبند.

تا بشکنند.

یکی پس از دیگری.

باورم نمیشود شدت موجها مرا که بر زمین نشسته ام از جا می کند و روی خود سوار میکند. من هم میروم روی آب و موجها مرا نیز میکوبانند بر همین ماسه های نرم و ریزی که آنها را میشکند به گونه ای میشکند که دیگر اثری از غرش موجها نماند شاید اگر ساحل اینجا سنگی بود شکست هر موج ، موجهای ریز کوچکتری را میزایید اما ساحل ماسه ای و نرم اینجا موجها را در خود حل میکند حتی شکستشان را و آنوقت تلی از آبهای آرام و سرخورده با دستهای باد عقب میروند.

خیس شده ام.

تمام تنم خیس شده است.

آب گرم است و آفتاب با تمام لطفش تن آدم را میسوزاند.

نشسته ام و موجها می آیند و موجها میروند. یک مشت ماسه را بین انگشتانم نگه میدارم. موج میزند از میان انگشتانم نفوذ میکند و باز موج میزند و باز به میان انگشتانم نفوذ میکند.

مشتم را که باز میکنم، چند دانه ماسه از یک مشتِ آن، مانده است.

موج که می آید همین چند دانه هم از دستم خالی میشود. مشت بسته ی من خالی از ماسه میشود بهمین راحتی یک مشت ماسه را به آب میدهم. 

یک ساحل ماسه را چطور میتوان به آب داد؟ نمیدانم.باید بروم شاید مثل یک پرنده پرواز کنم شاید هم مثل یک ماهی شنا کنم.نمیدانم. کاش ساحل اینجا سنگی بود.

فقط کاش.

من تلاطم بی پایان امواج را دوست دارم حتی اگر نتوانی در آن شنا کنی یا یک مشت ماسه را توی دستت نگه داری!

فقط همین!

پاهايم بوي مردگي ميدهد و همينطور دستانم. كمي جابه جا شدن هم بد نيست. سرم را تكان كه ميدهم كمي خاك ميريزد از صورتم پايين.

تمام ديوارها را ميشناسم هرچند كه مدتهاست كور شده ام و ديگر توي حلقه ي چشمهايم خاليست..هيچ نيست. چه فرقي ميكند اگر چشم هم داشتم جز ظلمت مطلق چيزي را نخواهم ديد..جز روياي يك روز حقيقي...همه اش باطل شده است...شناسنامه ام را ميگويم. ديگر هيچ روزي از روزهاي خدا را نخواهم ديد اين را ميدانم. همينجا دفن خواهم شد توي همين خاك هاي كثيف مدفون خواهم شد. شايد هم ريشه كنم. از توي خاكي كه زندانم بود و حالا قبرم ميشود. كسي چه ميداند؟ شايد تنها راهش اين باشد كه ريشه كنم از اين خاك بگذرم تا يك روز ديگر را ببينم...شايد زنده شوم.... كسي چه ميداند؟ريشه هايم جان ميگيرند چون اين خاك سالهاست كه نمدار است و كلي آدم تويش مرده اند. براي همين هم هست كه ريشه ميكنم و سر از خاك در مي آورم. شايد گاه كمي بعيد به نظر برسد اما ايمان به چيزهاي نيامده تو را دلخوش ميكند.

حالا خيلي وقت است كه ريشه كرده ام. دستهايم پوسيده و پاهايم خاك شده اما ريشه كرده ام با هزارتا دست و هزارتا پايي كه همه شان زنده اند باور كن.اما نميدانم چي هستم. خورشيد خواهد گفت.... فردا كه سر از خاك درآورم. آنقدر قد كشيده ام كه فردا متولد شوم. همين فردا كه بيايد را ميگويم....باور كن....

باور كن....

خيلي وقت است ريشه دوانده ام....فردا سبز خواهم شد.. همين فردا كه بيايد...باور كن....خيلي وقت ميشود كه ريشه دوانده ام.....سبز خواهم شد.....سبز سبز..باور كن.....

.

فقط همين!

توی سردرگمی موندم

آدمی همیشه اسیر ترسهاش میشه

و من اسیر اون چیزی که ازش میترسم..

تنها نیستم

 نعمتهای خدایی زیادن

درست همون طوریکه میخام

همه چیز همون طوریه که دوست دارم

جز....

نمیدونم اما کسی میگه باید صبور باشی و تلاشگر...

آره؟

نمیدونم اما من راضیم و این منو خوشحال میکنه..

واسم مهم نیست خودمو دست تقدیر میدمو میرم..

میدونم تهش همه چیز به نفع منه...

ولی خب گاهی یه ترس بیخود میره توی وجودم...

بهر حال....خیلی وقته قصه ننوشتم..

شایدم این روزمرگی....

باید یکم فکر کنم...

این ایمان نیومده .... نمیدونم باهاش چیکار کنم؟ بهر حال مثل همیشه سردرگم و تلاشگر در پی دستیابی به اون چیزهایکه میخام یا راضیم میکنه..گاهی!

دوباره باز همان ظلمات ناشناختي و دوست داشتني..

و همان تنهايي كه از آن ميگريزيم....

و باز به آدمهايي كه تو را تكه تكه ميكنند پناه ميبري!

چه اتفاق خوشايندي كه مارا جز همين درندگان دوست داشتني .. كسي نيست...

اينم از خط خطي اينبار:

خب چند روز پیش روز پدر بود! به من چه؟

چند وقت پیشش هم روز مادر بود....بازم به من هیچ ربطی نداره!

این داستان هنوز چرک نویسه! شایدم یکروز بسژارمش دست تیغ اصلاح!

کف دستانم عرق کرده و باعث میشود روی سطح صاف دیوار لیز بخورد.

 به زحمت کف دستهایم را به  دیوار میچسبانم. فقط دو حرکت دیگر مانده تا به آخر دیوار برسم.

 تمام تنم خیس عرق شده است.انگشتان پاهایم روی سطح دیوار لیز میخورد.

سرم گیج میخورد. دو سه سانتی به سمت پایین کشیده میشوم.

به زحمت خودم را با کف دست و پایم به دیوار میچسبانم.

یک نفس عمیق میکشم و برخلاف جاذبه ی زمین سعی میکنم از دیوار صاف به سمت بالا بخزم.

چیزی به آخر دیوار نمانده است.

عضلات دست و پایم بر اثر فشار منقبض شده اند.

چشمانم را میبندم و باز نفس عمیقی میکشم.

خودم را به سمت بالا میکشم. چیزی به آخر راه نمانده. به زحمت دستم را دراز میکنم و نوک انگشتم به لبه ی دیوار میخورد.

تقریبن تمام این دیوار لعنتی را بالا رفته ام. ابتدا انگشت اشاره ام ، وبعد  انگشتهای دیگرم یکی بعد از دیگری به لبه ی دیوار میچسبد.

 مثل مارمولکی به دیوار صاف چسبیده ام و تمام تنم را روی دیوار میکشم تا کمی بالاتر بروم.

آب دهانم را میبلعم. تقلا میکنم و روی دیوار صاف به سمت بالا می خزم.

حالا کف دست راستم روی لبه ی دیوار است. به آن فشار می آورم و خودم را به سمت بالا میکشم.

دست چپم را هم از دیوار جدا میکنم و فوری از لبه ی ان آویزان میشوم.

حالا دیگر تقریبا کارم تمام شده است. با کمک کف دستهایم، آرنجهایم را روی لبه ی دیوار میگذارم و سرم تا بالای لبه  می آید.

خودم را میکشم و تا کمر از لبه ی دیوار آویزان میشوم.

 دیگر احتمال افتادنم کم شده است.همانطور که پاهایم  آویزان است خم میشوم روی لبه ی دیوار و کمی نفس تازه میکنم.

به پهلوی راست میخزم و پای راستم را روی لبه ی دیوار می گذارم.نفس می کشم.

حالا  دمر شده ام و چند بار نفس عمیقی میکشم.و از هوای تازه ای که از آن سمت دیوار به صورت خیس از عرقم میخورد لذت میبرم.

پای چپم هنوز از ان سمت دیوار آویزان است. خنکای نسیم اینطرف دیوار از لباسهای خیسم به تن تبدارم رخنه میکند.

از دانه ی  عرقی که  انگشت بر پوستم میکشد .... قلقلکم می آید.

چند دقیقه ای به همین حال می مانم. پای چپم هنوز آویزان است. کاش میتوانستم برای همیشه همینطور روی لبه ی دیوار بمانم.به سمت جلو میخزم. تلاشی برای پریدن به آن سمت دیوار نمیکنم چون پای چپم هنوز از اینطرف دیوار آویزان است.

وقت دیگر تمام شده است. هنوز آخرین نفس عمیق را نکشیده ام که  زندانبان طنابی که دور پای چپم گره خورده را میکشدو دوباره از لبه ی دیوار به سمت پایین سقوط میکنم!

فقط همین!

.

دورترها لکه های خونیست که آسمان از زاییدن خورشید توی نابهنگام شب، آلوده اش شده.زن پنجره را باز میکند و نفس عمیقی میکشد. دستانش را روی تاق پنجره میگذارد و ابتدای ازلیت را نظاره میکند. آرایش صورتش هنوز دست نخورده ولی موهایش کمی پریشان شده است. بادی که از دروغ صبح کاذب پرشده، روی صورتش میوزد و زن باز تفس عمیقی میکشد. توری که از تاجش آویزان شده ،وی لباس سپیدش افتاده است. شب به آرامی پاپس میکشد و اتاق خواب کم کم جان میگیرد. زن صورتش را از پنجره به سمت اتاق برمیگرداند و توی شلوغی حجله ی خونینش به خاطرات شبی که گذشت می اندیشد.
مرد روی تختی از ملحفه های سرخ و سپید افتاده است و یک پایش از تخت آویزان است. عروس حجله، به سمت تخت میرود، پای مرد را میگیرد و روی تخت می اندازد. با این حرکت، هیکل مرد تمام تخت را اشغال میکند. زن می ایستد و به مرد حجله اش خوب نگاه میکند. به سمت کمد میرود، یکی از لباسها را برمیدارد اما نمیپوشد. آنرا روی تخت می اندازد. با همان لباس سپیدی که چند لکه ی خون روی دامنش را آلوده کرده از اتاق بیرون میرود. از پله های اول صبح بالامیرود تا به آخر پله برسد. روی پشت بام آپارتمانِ چند ده طبقه ای که صورت آسمان را خراشیده، می ایستد. باد اول صبح از سرخی زایش خورشید تا سرخی خون روی دامن زن را درمینوردد.
زن دوباره نفس عمیقی میکشد. آسمان هنوز در پیچ و تاب درد و تولد است. دردی احساس نمیکند. خونی که از مرواریدهای میان یقه اش تا دامنش راه باز کرده ، یادگاری سیلی مردیست که چند ساعت پیش روی تخت خوابیده بود. اما او حالا مرده است. زن بکارت نداشته اش را میان دامن سپیدش پنهان میکند ،به آسمان طعنه میزند و از پله ها تا خود شب پایین میرود..
فقط همین!